go!MOTO.tv

Pracowity to był weekend, bez dwóch zdań. Całe dwa dni spędzone na leśnych drogach i na asfalcie. Materiał już się obrabia, a Wy tymczasem zapoznajcie się z opinią naszego “plecaczka”.

Kosmos! W życiu nie widziałam (czy raczej “nie czułam”) tak wygodnej pasażerskiej kanapy motocykla. I nikt z BMW nie pociąga tu za żadne sznurki . Naprawdę, nie mam żadnych zastrzeżeń. Ale po kolei …

Siedzisko dla pasażera jest po pierwsze niezwykle szerokie i miękkie, a po drugie – jest bardzo dobrze wyprofilowane. Nie zsuwałam się w stronę kierowcy, nie wychylało mnie za bardzo na boki, co więcej, mogłam się w pewnym sensie oprzeć na samym końcu kanapy o zgrabnie umieszczone tam uchwyty. Było mi tak wygodnie, że prawie nie zauważyłam, kiedy w celach testowych wjechaliśmy na leśne ścieżki i wyboje. Usłyszawszy hasło “uważaj, będzie trzęsło!” przykleiłam się momentalnie do kierowcy, pomna podskakiwania na studzienkach podczas testowania poprzedniego motocykla. Gotowa spinać mięśnie nóg i unosić pupę w celu oszczędzenia jej trudnych wrażeń czekałam… czekałam… czekałam, a tu, cholerka, nic!! No nie trzęsło, naprawdę! Przy prędkości ok. 40-50 km/h było bardzo dobrze, przy większej i przy większych wybojach coś tam odczuwałam, ale to nie było nic takiego! Podczas tych leśnych przejazdów moją uwagę zwracało dość intensywne wibrowanie w nogach, a nie – jak się spodziewałam – “obijanie pupy”. Co więcej, ten komfort pozwolił mi się zupełnie wyluzować i nie napinać cały czas mięśni, a to przy dłuższej jeździe (już pomijam nawet wyboje) na pewno ma ogromne znaczenie. 
Jak wspomniałam, kanapa, poza tym, że jest naprawdę niezwykle wygodna, to jest jeszcze do tego bardzo szeroka (właściwie to w roli plecaczka zmieściłyby się na niej nawet i ze dwie wąskodupkowe persony ). Podczas jazdy pasażer chcący popatrzeć na drogę przed motocyklem musi, jak wiadomo, dość śmiesznie próbować wychynąć zza kierowcy, a to z jednej, a to z drugiej strony. Ponieważ miałam wrażenie, że tutaj kierowca był nieco niżej ode mnie niż na poprzednim testowanym motocyklu, a ta szeroka kanapa pozwalała przesuwać mi się całym ciałem raz w jedną, raz w drugą stronę, to patrzenie w kierunku jazdy było ułatwione. To nie była typowa sekwencja: “wychynięcie z prawej, wychynięcie z lewej”, to było raczej takie “swobodniejsze przesunięcie się i popatrzenie z prawej strony, swobodniejsze przesunięcie się i popatrzenie z lewej”.
Sprawa druga: podnóżki. Są świetne! I nawet wiem dlaczego . Motocykl jest szeroki, kanapa siłą rzeczy również, a konstruktorzy pomyśleli i o stopach – umieścili podnóżki szerzej niż w, powiedzmy, standardowym motocyklu. Co to daje? Przede wszystkim pasażer nie czuje, że jego pozycja jest wymuszona. Na szerokiej i miękkiej kanapie nie spina się mięśni nóg i pupy jakoś strasznie mocno, bo nie jest to potrzebne. A skoro nie jest to aż tak potrzebne, to nogi można ustawić szerzej, bo tak jest wygodniej. I tu tak właśnie jest! Drugi plus jest taki, że podnóżki pasażera są umieszczone dość daleko od podnóżków kierowcy i to jeszcze do tego dość wysoko. Nie ma więc obijania się stopami w czasie zmiany biegów, a poza tym (sprawdziłam wysuwając nogi nieco w przód) nawet długostopy pasażer miałby wygodnie.
Wyczulona na nie za fajne uchwyty w Hondzie CBR600F tutaj poczułam się usatysfakcjonowana. Uchwyty są duże, długie, wyglądają na bardzo porządne i rzeczywiście tak się je czuje. Można się trzymać na różne sposoby, nie tylko trzymając palce w jednej pozycji. Przez większą część jazdy trzymałam się właśnie uchwytów (bo dawały mi tyle pewności), a nie kierowcy (odwrotnie niż w Hondzie).

I jeszcze coś: kufry. Ponieważ testowanie pasażerskie z powodu mojego braku czasu musiało być krótkie, wspólnie z kierowcą uznaliśmy, że lepiej zrobić to z założonymi kuframi. To BMW jest przeznaczone między innymi na trasy, więc warto było od razu sprawdzić je w trudniejszej wersji, czyli tutaj z zawieszonymi kuframi. Szybko okazało się, że moje podstępne knucie przeciw temu modelowi na nic się zdało… To wcale nie była “trudniejsza wersja”. Nie dość, że kufry (wielkie jak krowy ), w ogóle nie przeszkadzały, to jeszcze nawet w niektórych momentach było mi wygodniej, bo mogłam sobie oprzeć o nie nogi (stopy na podnóżkach, łydki wzdłuż kufrów). Naprawdę chciałabym znaleźć jakieś minusy, ale nie mogę .

Podsumowując: nie mam dużego doświadczenia w jeździe pasażerskiej,  jeździłam zaledwie na paru motocyklach, możliwe więc, że wpadam w zachwyt przedwcześnie. Ale widzę OGROMNĄ różnicę między tym modelem a tymi kilkoma innymi maszynami. Jazda była rzeczywiście przyjemnością. Jestem pewna, że bardzo dobrze jechałoby się tym motocyklem w dłuższą trasę (przemknęła mi myśl, że nawet ja mogłabym się tym modelem wybrać w dłuższą trasę, jako pasażer oczywiście… Mam jednak nadzieję, że to zdanie umknie kierowcy, bo jeszcze gotów podchwycić pomysł, a ja przecież.. nie lubię motocykli ) ["Za późno. Podchwyciłem "]. Jestem też pewna, że pasażerem niekoniecznie musiałby być ktoś niewielki, bo i mężczyźnie o przeciętnym wzroście byłoby na pewno wygodnie.

A na koniec coś innego … Mimo że pasażer-plecaczek miał tu nie dyskutować i nie wypowiadać się na tematy, o których nie ma pojęcia , to pozwolę sobie coś dodać: jedyny minus, który widzę w tym motocyklu to … wygląd. BMW R1200GS jest, w mojej laicko-kobiecej opinii, po prostu brzydki jak noc!!!!!!!! Pokracznie wysoki, jak gdyby między kanapą, bakiem i kierownicą a kołami ktoś niepotrzebnie dołożył ze 30 cm bezsensownych rur i czegoś tam jeszcze. Wygląda jak żyrafa, której ktoś jeszcze dodatkowo wydłużył nogi! Tak że chętnie na nim pojeżdżę, ale oglądać go nie chcę .

P.S. Jakoś tak wyszło dzisiaj dużo o pupach, ale dla pasażera to temat kluczowy . Może następnym razem skupię się na innych częściach ciała …

M.